Zitten blijven

‘Hoe gaat het nu met het binnenkomen ’s ochtends? Is Elian nog zo druk?’ vraag ik op een dinsdagochtend in juni aan zijn juf. De donderdag ervoor kregen we van de school bericht dat de hele school naar de kermis zou gaan en pas op vrijdag stond er in een briefje dat we contact op konden nemen met school om iets anders te regelen, als een kind niet naar de kermis kon. Op een kermis is veel te veel drukte en lawaai voor Elian, hij wil er zelf niet heen, dus belde ik op maandag naar zijn juf. “Iets anders regelen” bleek te zijn dat ik óf Elian de hele dag thuis kon houden, óf dat ik hem om half twaalf op kon halen. Dat laatste doe ik dus nu en terwijl juf in de gaten houdt dat de andere kinderen hun jassen aan doen (tot mijn verbazing blijken ze allemaal te gaan, alleen Elian niet), praat ik even met haar.

‘Ja, dat gaat veel beter,’ antwoordt ze.

Ik ben blij dat te horen. In januari kwam Elian vaak stuiterend de klas binnen en was zijn concentratie overdag vaak niet goed. We hebben toen zelfs overwogen zijn medicatie iets omhoog te doen, maar daar toch van afgezien.

‘En hoe is het nu met zijn concentratie?’

‘Die is weer net als voor kerst,’ zegt juf.

Heel fijn, want pas na kerst was de concentratie niet goed meer. Elian een Nintendo DS meegeven in het taxibusje lijkt dus geholpen te hebben!

‘Hoeft hij dan misschien niet te blijven zitten?’ wil ik weten.

Jufs gezicht betrekt. ‘Misschien moeten we daar een gesprek over plannen.’

‘O, hij blijft dus waarschijnlijk wel zitten?’ is mijn conclusie.

‘Zou je dat erg vinden?’

‘Nee, ik wil wat het beste is voor mijn kind.’

Enkele weken later hebben Martin en ik een gesprek met juf. Het vermoeden wordt direct bevestigd: Elian blijft zitten. Met lezen loopt hij ver achter. Hij scoort op E-niveau, het laagste niveau dus. O, ja, juf had in januari ook wel iets gezegd over dat het lezen niet zo goed ging, maar in mijn opwinding over het andere goede nieuws was ik daar even aan voorbijgegaan. Elian leest bij woorden van één lettergreep vaak de eerste letter, en dan de rest van het woord. Woorden van meer lettergrepen kan hij nauwelijks lezen, wat hij onderhand wel hoort te kunnen. Wij kunnen dat beamen. Martin en ik lezen praktisch elke avond met Elian en merken dit ook. Hij leest vaak ook woorden die er niet staan, bijvoorbeeld wat in plaats van waar, wellicht omdat hij te snel wil?

Verder weet Elian bij wereldoriëntatie het antwoord op vragen niet, zelfs niet echt als juf iets al vaak heeft herhaald. En hij gedraagt zich veel jonger dan zijn kalenderleeftijd (zeven). Ook dat herkennen we goed. Je kunt Elian nog rustig een prentenboek voorlezen, dat vindt hij nog prachtig en ook het kijken van een Dora-aflevering deinst hij niet voor terug.

Voor rekenen heeft Elian wel een B-score, maar vanwege het totaalbeeld, om hem meer zelfvertrouwen te geven en om zijn basisvaardigheden beter onder de knie te krijgen, is het voor Elian het beste als hij groep drie nog eens over doet. Dat zijn we met juf eens.