Heimwee

Kwart voor tien ’s avonds, de telefoon gaat. Mijn schoonmoeder. Elian is erg aan het huilen. Hij roept dat hij iets mist en dat hij naar huis wil. Hij heeft nog niet geslapen. Hij roept nog niet zo lang, maar hij is zo onrustig, dat mijn schoonmoeder meteen wilde bellen, omdat ze het niet ziet gebeuren dat hij zo gaat slapen. Ik zou graag zelf zo meteen naar bed willen, maar besluit natuurlijk om Elian op te halen.

Wanneer ik bij de flat van mijn schoonmoeder aankom, staat Elian al klaar op de galerij. ‘Mama!’ roept hij blij. Snel zetten we al zijn spullen in de auto, stappen Elian en ik in en rijd ik weg.

Ook mij vertelt Elian dat hij iets miste, hij wist niet wat, en dat hij graag naar huis wou.

‘Je hebt heimwee. Je miste papa en mama, en je eigen bedje,’ leg ik hem uit.

‘Mag ik het raam openzetten?’ vraagt hij. ‘Ik heb het warm.’

‘Nee,’ vind ik het niet goed, ‘want dat is te koud.’

Stilletjes rijden we verder.

Een paar minuten voordat we thuis zijn, roept Elian: ‘Morgen wil ik weer naar oma!’

‘Dat kan niet meer, lieverd,’ reageer ik, ‘je gaat nu naar huis.’ Morgen moet Rowan weer naar school en Marie moet opgehaald van het Pinksterkamp. Elian nog weer naar oma brengen en hem weer ophalen komt niet goed uit.

‘Wél, ik ga wél naar oma!’ gilt Elian.

‘Dat gaat niet gebeuren,’ zeg ik resoluut.

Daarop blijft hij herhalen dat hij wél naar oma gaat. Hij trapt tegen mijn stoel, maakt de dvd-spelers los en gooit ze op de vloer, doet zijn raam wagenwijd open en maakt zichzelf los uit de gordel.

‘Als je niet ophoudt met stout te zijn, gaat je kamerdeur op slot,’ dreig ik. Uit ervaring weet ik dat als Elian zo overstuur is, hij gaat spoken in plaats van slapen.

Hij stopt niet. Als ik de auto thuis parkeer zegt hij: ‘Ik kom niet uit de auto!’

Ik haal alle spullen uit de auto en moet Elian dan in de auto achterna zitten om hem eruit te krijgen. Ik sleep hem mee naar boven, waar ik hem op zijn kamer doe, met de deur op slot. Daarna breng ik Beer nog wel, want zonder Beer kan hij niet slapen.

Martin vraagt wat er gebeurd is en ik vertel hem dat.

‘Waarom kan hij dan niet weer naar mijn moeder?’ vraagt hij.

We hebben een heel gesprek, waarbij Martin zegt dat het voor Elian natuurlijk heel moeilijk is dat hij nu thuis is. Hij was er helemaal op voorbereid dat hij tot morgenavond bij oma zou blijven. En nu is hij ineens thuis. Ook al wilde hij dit zelf, toch is dat lastig voor hem om mee om te gaan. Martin wil Elian morgen best brengen als hij Marie ophaalt.

Hoewel ik begrijp dat Martins redenering waarschijnlijk klopt, kan ik moeilijk mijn emoties omschakelen. Ik ben gewoon kwaad. Ik haal ’s avonds ons kind op, terwijl ik liever in mijn nest duik. Ik vind hem erg sneu, maar als we dan bijna thuis zijn, roept hij dat hij weer naar oma wil en doet alles wat hij niet mag doen. Dat is niet echt leuk!

Martin belt mijn zijn moeder voor overleg en vertelt Elian daarna dat hij morgen toch weer naar oma mag.

En ik hoop maar dat Martin inderdaad gelijk heeft en dat we Elian zo niet leren dat hij door zich heel erg stout te gedragen alsnog zijn zin krijgt …

Pinksterkamp 2013

De poort bij de ingang van het NPK

De zaterdag voor Pinksteren rijden Martin en ik de kinderen naar Lauwersoog, waar het Noordelijk PinksterKamp van de scouting plaatsvindt. De kofferbak is volgeladen en zelfs op de hoedenplank liggen spullen. Marie, Elian en Rowan moeten allemaal een slaapmatje mee, een slaapzak, een dekbed en natuurlijk ladingen kleren, toiletartikelen en dergelijke. Gister heb ik me helemaal suf ingepakt. Nu vind ik het erg spannend hoe het zal gaan. Verleden jaar raakte Elian alleen al wat overprikkeld van Marie bezoeken  in het kamp, en nu gaat hij er zelf heen. Maar ondertussen zijn er een zomerkamp en een winterkamp goed gegaan, Elian is een jaartje ouder en toen er enkele weken geleden een drukke gokavond was in het kampgebouw, waarvan wij verwachtten dat hij te druk zou zijn voor Elian, ging het uitstekend. Daarom willen we het dit jaar wel proberen.

We zijn mooi op tijd, waardoor ik met de leiding nog de instructies kan doornemen die ik op papier heb gezet. Er staat bijvoorbeeld in dat Elian goed voorbereid moet worden op dingen, dat hij niet gedwongen moet worden tot dingen die hij niet wil als dat niet absoluut noodzakelijk is, dat ze hem niet moeten dwingen om de leiding aan te kijken en dat hij niet te veel keuzemogelijkheden voorgelegd moet krijgen. Ik leg ook uit waaróm hij steeds op deze manier benaderd moet worden. Vier van de vijf leiders zijn bij mijn lezing geweest, dus ze begrijpen het allemaal heel goed. En er blijken maar zes kinderen te komen, dus het is altijd mogelijk dat iemand Elian even apart neemt. Ook staat er een tentje voor hem klaar, waar hij naartoe gestuurd kan worden als hij overprikkeld is en waar hij kan slapen, als het niet lukt met de andere kinderen. En we hebben Elian beloofd dat hij een Skylander verdient (een poppetje dat bij een populair wiispel hoort), als hij beide dagen lief gaat slapen als dat moet.

De wc in het kamp van Elian en Rowan

Terwijl ik met de leiding praat, zijn de jongens al in de tent waarin ze zullen slapen. Als ik naar ze toe ga, rennen ze alle kanten op en hebben de grootste lol.

‘Hebben jullie er zin in?’ vraag ik.

‘Ja!’ roepen ze allebei.

Martin vertelt me dat ze ook al naar de wc zijn geweest. Aangezien die er natuurlijk wat anders uitziet dan

anders, hij kan niet echt doorgetrokken worden en staat in een tent, is dat mooi.

Als Martin en ik vertrekken, heb ik er aardig vertrouwen in dat het goed zal gaan.

We bezoeken iemand in Dokkum. Daarna winkelen we in dat stadje en scoren een T-shirt voor Marie. We rijden weer naar Groningen en na even thuiszitten brengen we mijn schoonmoeder boodschappen. Dan gaan we uit eten in een tapasrestaurant. Wanneer bijna alle hapjes voor

ons staan en we zijn begonnen met eten, slaak ik een ontspannen zucht: yes, een heel weekend voor ons
tweeën!

Dan gaat de telefoon. Of we Elian weer willen komen ophalen … Het blijkt dat Elian bijna voortdurend in een staat van overprikkeling verkeert. De opening, waarbij alle kinderen van zijn leeftijdsgroep bij elkaar komen, zat hij twintig meter vandaan, maar zelfs dat was te druk voor hem. Veel van de activiteiten bij de eigen tenten zijn net iets anders dan anders en er zijn veel andere kinderen bij. De leiders komen een heel eind met hoe ze hem normaal benaderen en soms komt hij ook tot rust in de tent, maar andere keren wordt hij heel boos en wil hij niet in de tent. Als de leiding hem op zulke momenten fysiek dwingt (ik had aangegeven dat dat mocht) glipt hij aan de achterkant de tent uit, of hij gooit met tentharingen, of hij maakt de binnentent kapot … Het is voor niemand leuk zo.

Ik bel met mijn schoonmoeder en dan weer met de leidster die net belde. We spreken af dat Martin en ik nog even onze maaltijd opeten en dat we dan Elian komen halen. Ze mogen Elian vertellen dat hij bij oma mag logeren. Hij zou maandag sowieso al naar haar toe en had daar erg veel zin in!

Martin en ik zitten niet meer lekker, dus we schransen de rest van de tapas naar binnen, rekenen af en haasten ons weer naar Lauwersoog.

Als Elian ons ziet, is het eerste wat hij roept: ‘Ik wil niet weg! Ik wil hier blijven!’

We laten hem eerst even met rust en praten kort met de leiding. Het is duidelijk dat Elian echt niet kan blijven.

Ik zeg tegen Martin dat Elian in de auto eerst zijn Clonidine moet hebben (de pil die hij ’s avonds krijgt om beter te slapen). Martin antwoordt dat Elian die juist al eerder moet hebben.

‘Ik wil hier blijven!’ blijft Elian namelijk roepen.

‘Als je hier wilt blijven, moet je wel je Clonidine nemen,’ zegt Martin, waarop Elian braaf zijn medicijn inneemt.

‘Zo, nu kunnen we het gevecht aangaan,’ fluistert Martin tegen mij, ‘in de auto zouden we het echt niet voor elkaar krijgen om hem zijn Clonidine te laten nemen!’

We praten met Elian, geven aan dat hij steeds veel te overprikkeld is en dan stoute dingen doet.

‘Maar daar weet ik oplossingen voor,’ roept hij uit. ‘Als ik in het tentje moet, dan ga ik er niet meer uit. En ik maak niets stuk en ik gooi niet meer met dingen.’ Hij verzamelt de haringen, waar hij eerder mee gooide. ‘Kijk!’

We leggen Elian uit dat hij deze dingen wel kan beloven, maar dat ze hem juist niet meer lukken als hij zo boos is. En dat we hem echt meenemen. Hij mag lekker bij oma slapen.

‘Ik wil niet naar oma! Stomme stomme oma!’ gilt hij. ‘De allerstomste oma van de hele wereld!’

Uiteindelijk moeten we een hard huilende Elian in de auto dwingen. Martin gaat naast hem zitten om hem beet te houden, ik rijd. Wanneer ik het terrein afrijd steek ik eerst de weg die ik links moet oprijden over, omdat Elian nog niet vast zit. Op een parkeerplaats doet Martin Elian met veel moeite de gordel om. Martin moet hem daarna echt helemaal vasthouden, want Elian probeert de gordel weer los te krijgen. ‘Ik blijf niet in de gordel!’ roept hij.

Het vechten en tegenstribbelen houdt lang aan. Elian huilt, giert, brult: ‘Ik wil terug naar scoutingkamp!’ Hij probeert het raam open te doen, zijn gordel af te doen, slaat Martin.

Als hij even wat rustiger is, bieden we hem de keus: hij mag met ons mee naar huis, of hij mag naar oma. Soms helpt het, als hij het gevoel heeft dat hij zelf ergens voor heeft gekozen. Nu roept hij echter: ‘Ik wil niet naar huis! Ik wil niet naar stomme oma! Ik wil terug naar scoutingkamp!’ Het huilen gaat weer door.

Na een klein halfuur gaat Elian zo heftig tekeer, dat Martin hem weer stevig beet moet pakken. Elian kan hierdoor nog maar weinig. Zwakjes slaat hij met zijn hand tegen Martins hand. Pok, pok, pok. Die schiet hierdoor in de lach. Hij vertelt mij wat er gebeurt en beiden moeten we lachen. En wat gebeurt er? Elian schiet ook in de lach!

Eruptor, een Skylander

Hierdoor wordt Elian rustiger. Opnieuw leggen we hem voor dat hij naar huis kan, of naar oma. Hij kiest dan toch maar voor oma. ‘Mag ik dan nog wel een Skylander verdienen?’ vraagt hij. 

‘Als je nu niet meer tegenwerkt, meegaat naar oma en daar twee dagen goed gaat slapen, dan mag dat,’ antwoord ik.

De stemming slaat een beetje om en een poosje later besluiten Martin en ik om te vertellen wat er gebeurde toen we ’s middags boodschappen voor oma deden. Oma had namelijk gezegd dat de Nespressocupjes bij de C1000 in de aanbieding waren. In de winkel zagen we dat nergens staan, dus we dachten dat zij wellicht in de war was met de datum. Echter, bij haar thuis liet ze de reclamefolder zien waar de aanbieding in stond. Het klopte dat die nog geldig was. Gewapend met de folder keerden Martin en ik terug naar de winkel en spraken een personeelslid aan. Het personeelslid wist niets van de aanbieding, dus lieten we de folder zien.

‘Maar die is van de C1000!’ riep de winkelmedewerker uit.

Bleek dat we in een Spar stonden … Eerder zat de C1000 in dat pand, wat ik wist, dus ik had er helemaal niet op gelet in wat voor winkel we waren … Daarna gingen Martin en ik naar waar de C1000 nu zit en kochten we alsnog de cupjes, die inderdaad in de aanbieding waren.

Elian ligt volkomen in een deuk na dit verhaal!

Zo brengen we ’s avonds, even na tienen, toch nog een vrij ontspannen Elian bij oma. Bij wie hij zich zondags gelukkig prima vermaakt!

Een hele uitdaging

Elian is boos. Vele malen op een dag boos. En vertellen waarom lukt hem niet. Hij gilt, gromt, duikt in elkaar of loopt weg en als we vragen wat er aan de hand is, komt hij niet verder dan: ‘Hhhmmm.’ Soms hebben we geluk en weet hij achteraf toch aan te geven wat er nou was. Helaas blijkt het vaak iets te zijn waar we niet op voorhand rekening mee kunnen houden, zoals: ‘Ik wilde stilte en toen ging Marie ineens iets zeggen!’ En: ‘Ik ging mij verstoppen en wilde niet dat Marie en Rowan mij gingen zoeken!’ Tja, dat zijn dingen die Marie en Rowan niet aan Elians neus kunnen aflezen en dat is voor Elian weer moeilijk te begrijpen.

Niet alleen is Elian boos. Als hij ’s avonds moet slapen is hij vaak nog lang wakker en vertoont dusdanig gedrag dat wij meerder keren naar hem toe moeten. Omdat hij zegt dat hij moet plassen, maar de andere kinderen gaat lastigvallen. Omdat hij blijft gillen en roepen. Omdat hij huilt. Hierdoor duurt het dan anderhalf uur voordat Martin en ik de serie van drie kwartier die we kijken hebben uitgekeken …

Elian heeft vaak lawaai, gooit met dingen, doet de andere kinderen regelmatig pijn en is zeer ongehoorzaam. Ook dreigt hij met consequenties.  Zo zei ik laatst eens dat hij niet naar ons buurjongetje mocht. Dat is namelijk een vriendje van Rowan. Elian komt ook wel eens bij het jongetje, maar die dag moest ik boodschappen doen en wilde ik de buurvrouw niet met beide jongens opschepen. Elian reageerde door te zeggen: ‘Als ik niet naar hem toe mag, ga ik mijn appel niet opeten.’

Daarnaast vertoont hij uitdagend gedrag. Hij spuugt naar ons,

steekt zijn tong uit en zingt ‘Olé, olé,’ als ik boos op hem ben. Deze drie gedraging zijn concreet, dus daar hebben we een beloningssysteem op gezet. Als hij tien dagen lang minder dan driemaal op een dag één van deze gedragingen vertoont, verdient hij een groot waterpistool.

Maar zijn boosheid is lastig aan te pakken.

Zijn algehele gedrag doet ons vermoeden dat Elian in een bijna voortdurende staat van overprikkeling is, maar we weten niet goed wat de oorzaak is. In overleg met de psychiatrisch verpleegkundige bij wie Elian altijd zijn medicatiecontrole heeft, krijgt Elian vanaf vandaag een hogere dosering Concerta. Spannend dus!

Ook krijgt Elian over een poos een intelligentietest. Misschien wordt hij op school wel overvraagd. Omdat we met de rest van zijn gedrag, vooral de boosheid, met de handen in het haar zitten, vragen we hulp aan. Waarschijnlijk gaat de vrouw, die Elians mentor was toen hij op de Kinderkliniek zat, ons thuis begeleiden. Elian leren om minder snel boos te worden en te praten over wat hem dwars zit wordt een hele uitdaging!

De stoomdagen 2013

Aangezien verleden jaar de Stoomdagen in Nienoord een groot succes waren, besluiten we dit jaar heel bewust om er weer naartoe te gaan. Vanwege Hemelvaartsdag wordt het verkeer geregeld en moeten we zo’n anderhalve kilometer bij het park vandaan parkeren. De kinderen wille alle drie graag in de duobuggy, maar ze moeten van ons zelf lopen. Tot we bijna bij het park zijn en Elian graag achterin de buggy wil. Hij maakte zich ’s ochtends al wat zorgen om hoe druk het zou zijn in Nienoord en in de buggy kan hij een kap over zich heen trekken, om alle indrukken af te sluiten.

Een oude stoomtrein

Bij het eerste stuk, waar je normaal gesproken officieel nog niet het park binnen bent, staan weer diverse grote stoomtreinen. Het is een lawaai van jewelste. Elian trekt de kap zo ver als die maar kan.

Eenmaal echt in de speeltuin spelen Marie, Elian en Rowan heel even bij een klimbrug over het water, die er altijd is. Dan wil Rowan met mij naar de grote glijbanen.

Ik stel Rowan voor dat we eerst bij en in de tent kijken of Thomas er weer is, want dan zou Elian heel blij zijn. We zien het geliefde treintje echter niet. Na nog een rondje langs allemaal stoomtractors, lopen we naar een glijbaan in het midden van de speeltuin. We willen net de trap opklimmen, als Marie aan komt hollen. Zij en Martin en Elian zijn al bij de glijbanen, maar daar waren wij niet!
We lopen maar even naar Martin. Elian zit weer in de buggy met de kap over zich heen.

Je ziet hier net Elians knieën, hij verschuilt zich helemaal

Vrijwel direct nadat ik met Rowan naar de glijbaan ging, was hij daar weer in gekropen. Martin heeft ook met de kinderen gekeken of Thomas er weer was, maar nee dus. En Elian vindt het duidelijk te druk.

Rowan wil nog met mij naar de glijbanen. Martin en ik spreken af bij een klimkasteel waar heel weinig kinderen spelen. Aldaar zit Elian, tegen de tijd dat Rowan en ik terugkeren van het glijden, nog steeds in de

buggy zit. Marie zit bij Martin op schoot. Ook zij vindt het best druk.

‘Ik ga naar de trein die niet beweegt,’ roept Rowan. De trein is een gewoon speeltuinonderdeel. Hiervoor wil Elian wel uit de buggy komen. Hij en Marie spelen ook in en op de trein. Even. Twee koppen thee, die Martin en ik snel opdrinken, lang. Dan is de koek op. Elian klimt weer in de buggy, de enige plek die nu echt veilig voor hem voelt.

Deze Thomas was er niet

We hadden gehoopt dat het uitje net zo’n succes zou zijn als verleden jaar. Echter, toen hebben we uren bij 

de Thomastrein gezeten. Vandaag hebben we alleen maar last van alle extra mensen, het lawaai van die mensen en de stoommachines, de geur van stoom die overal hangt. We houden het voor gezien.
De hele terugweg naar de auto zegt Elian voortdurend: ‘Hmmmmmm. Hmmmmmm. Hmmmmmm.’ Het is bijna zingen. Het komt op me over alsof hij zichzelf probeert te kalmeren.
Pas in de auto wordt hij echt rustig.

Om toch de dag positief af te sluiten, halen we lekkere ijshoorntjes bij de supermarkt bij ons om de hoek. En dan gaan we naar huis, waar we helemaal niks druks gaan doen.