Identiteitsbewijzen

Maandagochtend, kwart voor acht; ik fiets met Marie tegen een harde wind in. Om acht uur hebben we een afspraak staan bij het loket van de gemeente Groningen, in Hoogkerk. Martin is met Elian en Rowan met de auto ernaartoe, hij brengt natijd Elian naar school en ik de andere twee. Een kleine drie weken later zal Martin met Marie en Rowan naar familie in België gaan, en bij het loket willen we identiteitsbewijzen voor alle kinderen regelen.

Omdat ik niet zo goed wist hoe ik het er op moest zetten, staat de afspraak niet op onze weekkalender. Wel hebben we Elian een paar keer gezegd dat we identiteitsbewijzen gaan halen, maar het was een druk weekend, waarin we onder meer taarten hebben gebakken en mijn verjaardag met familie en vrienden hebben gevierd, dus dat ging een beetje tussendoor.

Als Marie en ik binnenlopen, zien we Martin en Rowan bij een loket zitten. Elian is bij binnenkomst meteen onder een stoel gedoken, een paar balies verderop. En het blijkt dat we net zo goed niet hadden hoeven komen, want we hebben geen pasfoto’s van de kinderen bij ons. Oeps, daar hebben we helemaal niet aan gedacht! We zijn dus voor niets eerder opgestaan vanochtend.

Het duurt vijf werkdagen voordat je een identiteitsbewijs echt hebt, als je het aanvraagt en er is enige haast bij. Woensdag gaan we naar de tandarts, donderdag heb ik na schooltijd een huwelijk, vrijdag is opvangdag – alleen de volgende dag, dinsdag, blijft dus over om pasfoto’s te laten maken.

De volgende morgen waarschuw ik Elian dat we ’s middags pasfoto’s gaan laten maken van de kinderen. ‘Oké,’ zegt hij.

Na schooltijd krijgen de kinderen drinken en wat lekkers en dan stappen we op de fiets. Martin fietst voorop met Elian, Rowan zit bij mij achterop en Marie fietst naast mij. Tijdens het fietsen begin ik Elian nadere uitleg te geven over hoe het gaat, een pasfoto maken.

Hij stopt met trappen als ik alleen nog maar heb gezegd: ‘En dan moet je gaan zitten.’ Dat wil hij namelijk niet! Martin had hem al bij de schouders beet en duwt hem verder. Even verderop fietst Elian weer zelf en ik vertel verder.

Middenin het centrum komen we bij de fotozaak aan. De vrouw die de foto’s zal nemen, vraagt wie het eerst wil.

‘Ik!’ roept Rowan enthousiast. Hij komt met een prachtige lach op de foto.

Daarna is Marie. Zij mag haar mond niet open op de foto, maar komt er ook goed op.

Dan is Elian aan de beurt. Hij heeft bij papa op schoot toegekeken, maar wil nu niet zelf. Hij duikt helemaal in elkaar als we aandringen en roept alleen maar boos dat hij niet wil.

‘Het komt wel goed,’ zegt een man die ook bij de fotozaak werkt optimistisch. Hij maakt vast niet vaak autistische kinderen mee, want we bieden Elian aan dat hij “echt” ijs kan verdienen als hij zijn bord leeg eet, in plaats van het waterijsje dat hij normaal mag verdienen, en als hij dat niet wil zeggen we zelfs dat hij een ijsje mag, direct nadat hij op de foto is gekomen, maar hij is niet over te halen. Wij weten dat het geen zin heeft om door te zetten als hij in zo’n bui is. Aangezien hij niet per se nu al een identiteitsbewijs hoeft, rekenen we alleen de foto’s van Marie en Rowan af.

Toch zal Elian eens een identiteitsbewijs moeten. Het maken van de pasfoto en de afspraak bij de gemeente zullen we dan duidelijk op de kalender zetten. Ook zullen we hem goed voorbereiden op wat het allemaal inhoudt. Als we een rustige week uitkiezen, dan lukt het misschien!