Zonder medicijnen

Elians gegil dringt dwars door mijn oordopjes en het kussen dat ik over mijn hoofd getrokken heb heen. Ik kijk op de klok. Half tien. Dat is wel een prima tijd om op te staan op mijn uitslaapdag.

Beneden vind ik Elian érg druk. Hij maakt veel lawaai en springt letterlijk alle kanten op. Hij stuitert vaker, maar nu is hij duidelijk extra in de war, doordat het vakantie is, bedenk ik.

Dan vertelt Martin me dat hij Elian zijn medicijnen niet heeft gegeven. Heel bewust. Elian klaagt namelijk al behoorlijk lang over buikpijn. De enige manier om te zien of die iets met zijn medicijnen te maken heeft, is door hem een paar dagen geen medicijnen te geven. Martin en ik hebben het daar meerdere keren over gehad, overwogen dat in de meivakantie te doen, maar durfden het uiteindelijk toch niet. Elian was toen hij opstond echter zo rustig, dat het Martin toch een goed idee leek eens te kijken hoe hij zou zijn zonder zijn pil.

Nou, het rustige is er inmiddels vanaf. Een aantal keren trekt Elian zijn broek en onderbroek naar beneden, bukt en slaat op zijn achterwerk, roepende: ‘Billen, billen, billen!’ Iets wat hij de laatste tijd vaker doet, tot zijn grote vermaak en onze ontzetting. Ik kan alleen maar hopen dat hij dat niet ook op andere plekken doet.

Hij blijft lawaai houden, gilt, praat, maakt geluiden; het is lastig je voor te stellen hoe hij doet, als je niet zelf zulk gedrag van een kind meemaakt. Als Elian naar zijn logeerhuis is, verbazen Martin en ik ons vaak over de rust in huis, zelfs als Marie en Rowan druk zijn voor hun doen – en die verbazing voelen wij al wanneer Elian zijn medicijnen gewoon wél krijgt.

Even later speelt Elian een poos op zolder met zijn treintjes. Dat doet hij alleen, dus dat gaat best goed.

Precies op het moment dat een vroegere buurman belt, die ik lang niet heb gesproken, komt Elian beneden. Martin staat onder de douche. Rowan is aan het wii’en op de bank. Elian klimt ook op de bank, gaat liggen, trekt een deken over zich heen en begint wild om zich heen te trappen. Omdat ik me hiermee moet bemoeien, hangt de buurman snel weer op.

Daarna gaat Elian in de keuken bij de gootsteen met water in de weer. Ook dit doet hij met veel lawaai, maar hij vermaakt zich opperbest en de andere kinderen zijn aan de andere kant van de kamer, dus vinden we het prima.

Als ik de tafel heb gedekt voor de lunch is Martin nog net even op de computer bezig met een puzzel, en ik ga een minuut of twee bij hem, Marie en Rowan zitten. Elian komt eraan lopen, half nat, voetsporen achter zich aan latend. De keuken blijkt een kliederboel te zijn.

Ook tijdens het middageten is Elian zeer luidruchtig: hij gaat met zijn benen over de leuning zitten; slaat met een mes tegen potten beleg; zingt; rent meerdere keren bij tafel weg; komt terug bij tafel met papa’s schoenen aan en een kleed over zich heen, kortom, doet alles behalve eten en trekt zich van onze vermaningen helemaal niets aan. Tot hij uiteindelijk onder de tafel kruipt, de maat vol is en hij naar zijn kamer moet.

Eenmaal terug rent hij alle kanten op, gooit met kussens, slaat tegen een kip van papier maché aan, poetst met een nat sponsje op onze leren stoel, slaat zichzelf met een speelgoedpoes tegen het hoofd, wil absoluut niet bij me komen als ik zijn haar wil kammen, trapt Rowan van de bank af (gelukkig zonder dat die zich echt zeer doet) en verpest een velletje tatoeagestickers, waar Marie juist erg blij mee was. Hij heeft ondertussen de grootste lol.

‘Heb je nou niet door dat papa en ik steeds boos op je zijn, of kan je dat niets schelen?’ vraag ik.

‘Nee,’antwoordt hij botweg, met een lach om zijn lippen. Hij trekt papa’s schoenen weer aan en bonst door het huis, het kleed over zich heen.

Vlak voordat we naar scouting moeten laat hij een paar scheetjes, die nat blijken te zijn, dus snel moet hij nog een schone onderbroek aan. Daarna racen we op de fiets naar het clubgebouw. Uiteraard doet Elian niet zijn voeten omhoog bij de plas waar we doorheen fietsen, wat ik wel had gezegd, en dus heeft hij zijn broekspijpen wat nat als we bij de scouting aankomen. De leiders vertel ik dat ze mogen bellen als het niet gaat.

Dat doen ze niet, want het blijkt redelijk te zijn gegaan. Elian wilde wat minder meedoen en had een langere wentijd nodig. Verder merkten ze niet zoveel aan hem. Ze rennen en springen lekker buiten bij de scouting, dus dat doet Elian goed.

Thuis speelt Elian weer even op zolder, maar omdat daar een hele brandlucht ontstaat, doordat hij bij kampvuur heeft gestaan, zeg ik dat hij en Marie moeten douchen. Dat gaat beter dan verwacht, maar uiteindelijk gillen Elian en Marie allebei. Op mijn vraag waarom, heeft Elian geen idee waarom hij gilde. Marie zegt dat haar oren pijn doen van Elians gegil. Dat kan kloppen, want hij gilt tegenwoordig zó hard en zonder remmingen, dat je het gevoel hebt alsof je trommelvliezen bijna knappen.

Ook tijdens de maaltijd gilt Elian meerdere keren, tot hij weer naar zijn kamer moet.

Daarna kijkt hij een poosje tv. Als het programma is afgelopen loopt hij rondjes, slaat zichzelf op zijn hoofd, gilt en doet gek. En als hij zich om moet kleden voor het naar bed gaan en zijn tanden gepoetst moeten worden, werkt hij totaal niet mee.

Gek genoeg wil hij niet voorgelezen worden en voetballen, als ik hem naar bed breng, terwijl Martin en ik dit beurtelings elke avond met hem doen.

Hij ligt nog geen minuut in bed als Rowan beneden staat dat Elian een autootje van hem heeft afgepakt. Elian geeft het me rustig weer terug als ik om het autootje vraag. Daarna gaat hij spelen, zoals elke avond. Om half negen werkt hij goed mee als Martin zijn laatste bedrituelen met hem doet. 

Hopelijk merken we nu ook een voordeel van dat hij geen medicijnen heeft gehad en valt hij snel in slaap, in plaats van na drie kwartier roepen dat hij nog niet kan slapen, zoals hij de laatste dagen vaak doet …

 Hoewel het me aan het eind van de middag nog meeviel hoe Elian zich gedroeg, omdat Elian normaal een terugslag heeft aan het eind van de dag, zijn Martin en ik bekaf.

Ik herinner me dit soort dagen van vroeger. Dan kwam Martin thuis van zijn werk en vroeg hoe het was gegaan. Vaak kwam ik niet verder dan: ‘Elian was druk, ging van het ene stoute naar het andere, maar heeft zich niet extreem stout gedragen.’ Als Martin vroeg wat Elian gedaan had, noemde ik een paar dingen, waarna ik me afvroeg wat hij in vredesnaam ook alweer allemaal gedaan had. Nou, gedrag vertonen zoals vandaag, dus. Expres heb ik vandaag af en toe tussendoor opgeschreven wat Elian allemaal deed, omdat ik wist dat ik het me ’s avonds allemaal niet meer zou herinneren. Ik heb veel opgeschreven, maar nog niet eens alles. Misschien dacht je tijdens het lezen: Jeetje, het gaat maar door! Misschien vond je het zelfs vermoeiend om te lezen. Precies dat gevoel heb ik willen overbrengen. (En misschien ben ik daar zelfs zo in geslaagd, dat de lezers dit niet eens meer lezen. :-))

Dit soort dagen zijn namelijk druk en vreten zoveel energie van Martin en mij, dat we nauwelijks aan Marie en Rowan toekomen. Toch willen we het nog een paar dagen zonder medicijnen proberen, want Elian klaagde ook vandaag over buikpijn en één dag zonder medicijnen zegt nog niet genoeg …

[dit blog staat nu ook op adhdblog met andere leuke plaatjes :-)]

Het beste medicijn

‘We kunnen hem  er ’s ochtends nog wel een snufje Ritalin bij geven,’ zei de specialistisch verpleegkundige bij wie we waren voor Elians medicijncontrole.

Ik keek haar verbaasd aan. Die gedachte was nog niet bij me opgekomen. En dat terwijl ik er zo één ben; u weet wel, zo’n moeder die haar kleuter medicijnen geeft, om het kind maar rustig te houden. Tenminste, als je de media momenteel mag geloven. Inderdaad krijgt Elian al medicijnen vanaf zijn vijfde, maar de beslissing om die te geven, was echt geen gemakkelijke. Maanden eerder had onze ouderbegeleider, die ons hielp met Elian om te gaan, al eens gevraagd of wij aan medicatie voor Elian gedacht hadden, vanwege zijn agressie. Nee, dat hadden we niet en dat waren we ook niet van plan. Goed, hij duwde en trok zijn klasgenootjes regelmatig, maar ach, dat doen meer kinderen. Hij beet de kinderen, maar slechts incidenteel en andere kleuters bijten heus ook wel eens. Hij gooide stoelen omver, zelfs als er kinderen op zaten, maar echt serieuze incidenten waren er nooit.

Tot die ene week. Op een dinsdag wilde ik naar Paddepoel, een winkelcentrum bij ons in de buurt. Met Rowan van ruim twee haalde ik de zesjarige Marie en net vierjarige Elian van school. Ik vertelde hun dat we naar het winkelcentrum gingen. Elian wou niet. Hij gooide zich op de grond en maaide met zijn armen en benen, roepend dat hij niet wou. Ik besloot hem te negeren en liep met Marie en Rowan door naar de steile stenen trap, waar we over naar beneden moesten, omdat de school op een heuvel stond. Een minuutje later kwam Elian ons achterna. Mooi zo, dacht ik eerst nog. Hij ging weer liggen, maar toen ik ook daar niet op reageerde, rende hij naar Rowan toe. Die wilde net voor het allereerst (hij liep pas los toen hij anderhalf was) helemaal zelf de trap aflopen. Elian duwde tegen Rowans benen. Er gebeurde niets. Daarna negeerde Elian mij, want ik riep keihard: ‘Nee, Elian, néééééé!’, en hij duwde nogmaals. Deze keer met succes, Rowan tuimelde naar beneden …

Gelukkig liep dat met een sisser af, Rowan kwam met een dikke bult en de schrik vrij, maar drie dagen later bezorgde Elian hem een sneetje in zijn kin. Ze speelden samen op de gang. Slechts heel eventjes, maar dat bleek te lang. Wat er precies gebeurde, is me nooit helemaal duidelijk geworden, maar duidelijk was dat Elian er, per ongeluk of expres, verantwoordelijk voor was dat ik met Rowan naar de huisartsenpost moest. En nog diezelfde avond duwde Elian onze tv, formaat bakbeest, van ons tv-meubel af. Mijn man Martin en ik waren ervan overtuigd dat hij dat ook gedaan zou hebben, als er een kind voor het meubel zou hebben gestaan …

We wilden niet, maar vonden dat we er niet meer omheen konden: Elian moest medicijnen krijgen, want zo kon het niet langer. Nee, we wisten niet hoe het dan op de lange termijn met Elian zou gaan. Ja, dat vonden we verschrikkelijk. Maar we hadden ook een verantwoordelijkheid naar onze andere kinderen en naar de andere kinderen in Elians klas toe.

Inmiddels zijn we bijna drie jaren, een medicijn en een diagnose verder. Elian heeft bijna twee jaar Medikinet CR geslikt. Dat is een soort Ritalin, met verlengde werking, en heeft een positieve werking op concentratie en impulsremmingen. Daarvan werd de terugslag te erg. Sinds begin zomer 2011 krijgt Elian Concerta, ook een soort Ritalin, die nog langer werkt. Herfst 2010 kreeg Elian eindelijk de diagnose pdd-nos, “active but odd” (actief maar vreemd). De psychiater zei erbij dat ze niet mocht zeggen pdd-nos en adhd, maar eigenlijk …

En toen was het de week na de krokusvakantie, 2012, en stelde de specialistisch verpleegkundige dus voor om er nog een klein beetje Ritalin bij te doen. Ik had namelijk verteld dat Elian elke ochtend stuiterend in de klas aan kwam en dat zijn concentratie in de klas ook niet heel goed was. De verpleegkundige legde uit dat Concerta vrij snel werkt, maar niet meteen een heel hoge piek krijgt en dat er na een paar uren een wat hogere werkingspiek is. Een beetje Ritalin erbij zou zorgen dat bij Elian die piek sneller hoog zou zijn.

Ik stond er ambivalent tegenover. Dat Elian stuiterend de klas binnenkomt, komt volgens mij door de buschauffeur en het busje; die zijn niet goed voor hem. Maar ik heb op allerlei manieren geprobeerd om hem in een ander busje te krijgen, zonder succes. En zijn concentratie is op school niet goed genoeg. Hierdoor blijft hij mogelijk zitten. Die vrouw stelde natuurlijk niet zomaar een medicijnverhoging voor. Dus zei ik tegen Elian: ‘Dan krijg je dus voortaan ’s ochtends twee pilletjes.’

‘Oké,’ zei hij. ‘Harold (een jongen van zijn logeerhuis) krijgt ook altijd twee pillen.’

Eerst overlegde ik met Elians juf. Zij vond meer medicijnen eigenlijk niet zo nodig, maar misschien zou het wel helpen. De week voor de vakantie was Elian begonnen met het spelen met een Nintendo in het busje. We hadden de hoop dat hij daardoor minder prikkels zou binnen krijgen en dat hij zich niet met de andere kinderen in het busje zou bemoeien. Juf had echter niet gemerkt dat hij daar rustiger van was geworden. Ik vertelde juf dat we de volgende dag zouden beginnen met het snufje Ritalin, want Martin en ik besloten het maar te proberen.

Toch knaagde het een beetje. Ik had zelf niet aan meer medicijnen gedacht, juf vond het niet nodig, waarom  deden we dit ook alweer? Nu ja, we konden er meteen weer mee stoppen als we dachten dat de effecten niet positief waren. Dus ’s ochtends overhandigde ik Elian twee pillen.

Elian smeet de tweede pil weg. ‘Die wil ik niet!’

‘Maar lieverd, Harold krijgt toch ook altijd twee pillen?’ bracht ik hem in herinnering.

‘Ja, maar die andere van Harold is blauw!’ riep Elian woedend.

Ik besloot om hem dat snufje Ritalin maar niet in de maag te splitsen.

Na anderhalve week belde ik juf, hoe het ging op school. Nou, Elian kwam wat minder stuiterend op school. Juf dacht natuurlijk dat dat aan de medicijnen lag. Ik schoot in de lach. Vóór de vakantie was Elian natuurlijk extra aan het stuiteren, vanwege de aankomende vakantie, maar nu alles weer in het gewone ritme was gekomen, was Elian er meer aan gewend geraakt dat hij voortaan ’s ochtends in het busje met zijn Nintendo speelde.

Wat was ik blij! Want voor Elian bleek spelen op de Nintendo dus het beste medicijn!

[dit blog heb ik mede geschreven voor adhdblog.nl , dus vandaar dat het net een iets andere schrijfstijl heeft dan normaal - de lezers daar kennen me nog niet :-)]

Vervelende broer

Na schooltijd komt Timor, een klasgenootje van Rowan, mee om te spelen. Bij ons thuis vraagt hij: ‘Jij hebt toch een vervelende broer?’

Rowan beaamt dat volmondig. Er gaat een steek door mijn hart.

‘Elian is niet vervelend, maar hij heeft een stoornis,’ leg ik uit. ‘Hij is niet als andere kinderen. Als dingen anders gaan dan anders, raakt hij erg in de war. Hij wordt dan heel druk en soms, als het echt heel erg is, dan gaat hij ook wel eens slaan. We proberen er altijd voor te zorgen dat dat niet gebeurt en hij krijgt dan ook straf, maar dat helpt niet altijd. Daar kan hij dus niets aan doen. Vanmiddag is hij er niet, hoor, hij is naar de opvang en Marie is naar een vriendin, dus jullie kunnen lekker samen spelen.’

Timor kijkt me stralend aan.

Ik denk aan de vorige keer dat Timor hier was. O, ja, dat ging inderdaad niet zo goed. Hij en Rowan gingen met de treintjes spelen, op de speelkamer waar Elian ook speelde. Twee minuten later volgde ik hen, om te kijken hoe het ging. Timor stond huilend op de overloop. Hij was buitengesloten. Volgens Elian had Timor iets stukgemaakt (hij liet een speelgoedeendje van zo’n twee centimeter zien, dat ik niet herkende) en daarom had Elian de deur dicht gesmeten.

Met een huilende Timor liep ik naar beneden. ‘Wil je dat ik je moeder bel? Wil je naar huis?’

Snikkend knikte hij.

Rowan en Elian kwamen ook naar beneden. Ik besprak met hen wat er gebeurd was. Elian legde ik uit dat Timor aan het huilen was door hem. Timor gaf toe dat hij het eendje kapot had gemaakt, maar ik vertelde Elian dat hij Timor dan toch niet zomaar mag buitensluiten. Rowan liet ik weten dat hij de deur ook weer open had kunnen doen, dat hij niet gewoon moest doorspelen. De beide jongens zeiden sorry tegen Timor, die zijn tranen droogde.

‘Gaan jullie dan leuk verder spelen?’ stelde ik voor. Mijn eerste reactie vond ik bij nader inzien wat overdreven. Alle kinderen hebben wel eens wat. Ik ben het echter niet gewend dat er kinderen bij ons spelen. Elian heeft geen vriendjes en er speelt zelden een vriendinnetje met Marie; als Marie wel met iemand speelt, gaat dat eigenlijk altijd goed. Ik moet dus nog in de moederrol groeien die hoort bij een kind dat wél met andere kinderen speelt.

Alle drie de jongens wilden verder spelen.

‘Timor mag met mijn nieuwe treintjes spelen!’ riep Elian enthousiast. Dat was zeer lief en onzelfzuchtig van hem, want hij had die treintjes nog maar net gekregen en eigenlijk mocht niemand ze hebben.

Later aaide Elian Timor over zijn bol. Ik zag aan Timor dat die dat niet erg kon waarderen en zei zachtjes dat Elian dat maar niet weer moest doen. Toch deed hij het even later weer. Hij vond Timor lief en toonde dat op zijn onhandige manier. Ik nam hem even apart en legde uit dat ik kon zien dat Timor het aaien niet zo leuk vond. Daarna deed Elian het niet weer. Hij riep alleen maar af en toe: ‘Wat zijn Rowan en Timor leuk aan het spelen! Ik vind het leuk dat Timor hier speelt!’ En hij sprong op en neer van plezier.

Toen Timor net weg was, zei Elian: ‘Ik hoop dat Timor weer eens komt spelen. Ik vond het erg leuk!’

Niet geheel onbegrijpelijk was Timor wat minder gecharmeerd van Elian. Gelukkig weerhoudt het hem er niet van om weer met Rowan te komen spelen!

Jarig

Op vrijdag is Elian jarig. Op zijn verjaardag gaat hij een weekend naar het logeerhuis. De leiding van het logeerhuis zit zelf met verjaardagen, Pasen en het logeerweekend voor de tieners, en dus kan dit niet anders geregeld worden. Toch is er voor Elian nog heel wat drukte. ’s Ochtends krijgt hij van ons en Marie cadeaus. Hij weet al heel lang dat hij van ons treintjes krijgt van Thomas de trein. Sinds maandag weet hij dat hij van Marie Thomas-dvd’s krijgt. Elians obsessies hebben namelijk een golvend patroon: als peuter was hij fan van Bob de Bouwer, toen Cars, toen Thomas de trein, daarna opnieuw Cars en nu is het dus weer Thomas.

Verder mag Elian natuurlijk trakteren, en niet slechts één keer: hij trakteert in het busje, op school, op zijn opvang én in het logeerhuis. Het meest spannend vindt hij dat hij de klassen rond mag om andere meesters en juffen te trakteren, want dat heeft hij nog nooit gedaan.

Op donderagavond springt hij steeds op en neer van plezier: ‘Ik kan niet wachten tot het morgen is!’ Dat blijkt ook als hij al lang moet slapen, want hij blíjft vragen hoe laat het is. Normaal zijn we redelijk streng in hem toespreken dat hij niet steeds moet roepen (of dat proberen we in ieder geval te zijn), maar nu snappen we ook wel dat die spanning eruit moet.

Tegen tienen komt Elian zelf met een oplossing: hij vraagt of hij een klokje mag. Eerder heeft hij een periode een klokje op zijn kamer gehad, maar dat sneuvelde erg vaak, doordat hij het in een driftbui door zijn kamer smeet. Daardoor hebben we toen gezegd dat hij geen klokje meer mocht. De laatste tijd denken we regelmatig dat we hem graag weer een klokje zouden geven, omdat hij ’s ochtends nogal eens lang voor de wekker roept of we al gaan opstaan. Echter, als hij zelf geen klokje wil, heeft dat geen zin. We hebben nog wel Carsklokjes op voorraad. Daar krijgt hij er nu één van. De wekker wordt op half zeven gezet.

Even na tienen valt Elian zowaar in slaap. Naar eigen zeggen is hij de volgende ochtend wakker voordat de wekker gaat, maar hij laat ons slapen tot het echt half zeven is. Dat is een trend die ik er graag in houd!

Pas als hij helemaal klaar is om naar school te gaan, krijgt hij de cadeaus. Normaal moeten we hem steeds aanmoedigen om door te eten en zich om te kleden, maar vandaag kan hij alles razend snel.

Enthousiast pakt hij Maries cadeau uit. Dan krijgt hij ons cadeau.

‘Wat zou dat zijn?’ roept hij verbaasd uit. Hij heeft de treintjes steeds los gezien, en ik heb ze allemaal als één cadeau verpakt. Daardoor herkent hij ze waarschijnlijk niet.

‘Dat weet je toch al lang?’ antwoord ik.

Als het papier open is gescheurd en er een treintje uitrolt, roept hij: ‘O ja!’

Hij mag meteen op zolder met de treintjes spelen, tot het busje er is. Dan breekt een spannende dag voor hem aan.

Volgend weekend zaterdag is zijn feestje en op zondag komt er verjaardagsvisite. Hij zal dus nog flink gaan stuiteren. Hopelijk werkt het klokje dan ook zo goed!