Zaterdag is de bruiloft van mijn BFF (Best Friend Forever). Omdat ik haar BFF ben, is ons hele gezin, als enige niet naaste familieleden, voor de hele dag uitgenodigd. Dat vind ik geweldig en een hele eer, maar het vergt veel voorbereiding.
Het begint om één uur met een lunch in een restaurant, vlakbij de trouwlocatie. Dan zijn er negentien volwassenen en veertien kinderen. Om drie uur is de daadwerkelijke voltrekking. Niet geheel toevallig ben ik de trouwambtenaar. :-) Er zullen zeker meer dan honderd aanwezigen zijn. Na kinderchampagnebubbels gaan we door naar de volgende locatie voor taart en later een lopend buffet. Waarschijnlijk komen er “stukjes”, want het bruidspaar heeft aangegeven ’s avonds feest te willen vieren en niet alleen stukjes te willen kijken. Na het diner vertrekken we naar de feestlocatie, waar een dj muziek zal draaien.
Uiteraard wil ik mijn hele gezin mee hebben. Marie vindt het helemaal geweldig. Ze heeft een mooi wit jurkje en witte ballerinaschoentjes. De afgelopen week heb ik flink op een haarbandinvlecht geoefend, die ik nu bijna professioneel kan vlechten. We hebben glitter hairspray gekocht en dito nagellak, grijs voor haar en dezelfde nagellak in een paarse tint voor mij, want ik ben in het paars gekleed. Gister heb ik Marie “in de proefmake-up gezet”. Ze straalde helemaal en kan bijna niet wachten tot het zover is.
Ik kijk er zelf ook erg naar uit, maar zie er tegelijkertijd tegenop. Hoe zal het met Elian gaan? Wat de kleding betreft moet het lukken. Enkele weken geleden heeft hij al de kleren gedragen die hij tijdens de bruiloft aan zal hebben. Dat ging nogal onder protest, hij kreeg een beloning als hij ze aantrok, trok de kleren later weer uit en wilde ze in eerste instantie na een paar uurtjes weer uit. Tot hij ze daadwerkelijk een paar uren aan had, toen wou hij ze per se niet meer uit. Dat leverde nogal wat vlekken op in zijn witte bloes (die er gelukkig weer uit gingen), maar hopelijk ook zijn medewerking op de dag zelf.
In ieder geval willen we Elian graag mee hebben naar de lunch. Daar zijn de minste mensen en mag hij ook best in zijn eentje in een hoekje spelen, als hij wil. De ceremonie gaat hij ook heen. Het is mooi dat ik de trouwambtenaar ben, want hij kent mij natuurlijk als de beste en ik kan hem precies vertellen wat er allemaal gaat gebeuren. Het diner is een twijfelgeval. Zal dat niet te druk zijn? Hoeveel stukjes zullen er zijn? Als er veel wisselingen zijn, is dat weer drukker voor hem. Het feest ’s avonds nemen we hem niet mee naartoe, dat kunnen we hem echt niet aan doen. Er komen verschrikkelijk veel mensen en het zal een enorm lawaai zijn.
Ik stuur de ceremoniemeesters een mail waarin ik uitleg dat het een ongebruikelijk verzoek is, maar dat ik graag wil weten wat het programma zal zijn tijdens het diner (en tijdens de lunch, als het er is), zodat ik beter gefundeerde beslissing kan nemen over Elian al dan niet meenemen. In het antwoord staat dat ik waarschijnlijk niets aan de globale tijdslijn heb, dat het zeker is dat er de hele dag prikkels te over zullen zijn en dat het handig zou zijn als ik iemand stand by zou hebben die Elian bij een “prikkel-overload” kan ophalen.
In mijn reactie laat ik weten dat wij ons er uiteraard van bewust zijn dat er prikkels te over zijn en dat er natuurlijk iemand stand by staat (Elian kan op elk moment van de dag bij oma terecht, die in de buurt woont en waar alle kinderen slapen. Daarnaast is Elians vaste begeleider back-up, voor als mijn schoonmoeder zich niet goed voelt). Toch zou de globale tijdslijn ons kunnen helpen, want als er slechts één iemand het woord neemt, of als het ene stukje na het andere wordt opgevoerd, waarbij gedichten elkaar afwisselen met liedjes en toneelstukjes, dan is dat een heel ander verhaal. Ik benadruk dat ik begrijp dat alles een verrassing moet blijven en dat ik de informatie voor mezelf zal houden.
Dat helpt, want ik krijg een mail met wat er ongeveer gaat gebeuren. De planning is niet dusdanig dat ik denk dat Elian per se direct na de ceremonie weg gestuurd moet worden. Ja, zo voelt het voor mij, alsof we hem wegsturen, ook al weet ik dat we dat in zijn belang doen.
Vandaag was de verjaardag van de jongste van mijn BFF. Even voordat we weg gingen, kondigde ik dat bij Elian aan. ‘Ik wil ook graag weg,’ zei hij, ‘want ik vind het hier te lawaaiig.’ Hij ging op de bank zitten met zijn handen over zijn oren. Het aantal mensen dat er was, was nog niet de helft van de mensen bij de lunch … Daardoor dachten we dat het beter was om hem niet mee te laten gaan naar de dinerlocatie, maar dat wil hij wel graag.
Het blijft een lastige beslissing. Ook als het heel goed lijkt te gaan met Elian, zegt dat niet alles. Met Hemelvaart gingen we naar buitenspeeltuin Nienoord. Het bleken de Stoomdagen te zijn, wat inhield dat er echte stoomtreinen waren, dat er een tent stond met treinonderdelen en dat er veel, heel veel mensen waren. Het ging fantastisch met Elian. De hele middag speelde hij hartstikke lief met Marie, zonder ruzie te maken. ’s Avonds echter, toen hij in bed hoorde te liggen, ging hij spoken en stoute dingen doen. Dat ging tot elf uur door … We moeten er ook rekening mee houden dat mijn schoonmoeder de opvang van de kinderen nog aankan.
Vooralsnog gaan we er vanuit dat hij na de ceremonie zelf zal zeggen dat hij graag naar oma wil en anders nemen we hem waarschijnlijk nog mee naar de dinerlocatie. Vanochtend heb ik een dagoverzicht gemaakt van alles wat er gaat gebeuren, met foto’s van alle locaties en plaatjes van andere gebeurtenissen, en de dag alvast doorgesproken. Het overzicht zullen we deze week elke dag even doornemen.
Ik baal ervan dat we noodgedwongen met dit soort beslissingen te maken hebben. Ik kan niet anders dan hopen dat het goed gaat, dat Elian niet te veel overprikkeld raakt, dat mijn schoonmoeder de opvang aan kan en dat ik dit alles op de dag zelf een beetje van me af kan zetten en gewoon kan genieten van deze prachtige dag van mijn BFF en haar gezin …
