Jarig

Op vrijdag is Elian jarig. Op zijn verjaardag gaat hij een weekend naar het logeerhuis. De leiding van het logeerhuis zit zelf met verjaardagen, Pasen en het logeerweekend voor de tieners, en dus kan dit niet anders geregeld worden. Toch is er voor Elian nog heel wat drukte. ’s Ochtends krijgt hij van ons en Marie cadeaus. Hij weet al heel lang dat hij van ons treintjes krijgt van Thomas de trein. Sinds maandag weet hij dat hij van Marie Thomas-dvd’s krijgt. Elians obsessies hebben namelijk een golvend patroon: als peuter was hij fan van Bob de Bouwer, toen Cars, toen Thomas de trein, daarna opnieuw Cars en nu is het dus weer Thomas.

Verder mag Elian natuurlijk trakteren, en niet slechts één keer: hij trakteert in het busje, op school, op zijn opvang én in het logeerhuis. Het meest spannend vindt hij dat hij de klassen rond mag om andere meesters en juffen te trakteren, want dat heeft hij nog nooit gedaan.

Op donderagavond springt hij steeds op en neer van plezier: ‘Ik kan niet wachten tot het morgen is!’ Dat blijkt ook als hij al lang moet slapen, want hij blíjft vragen hoe laat het is. Normaal zijn we redelijk streng in hem toespreken dat hij niet steeds moet roepen (of dat proberen we in ieder geval te zijn), maar nu snappen we ook wel dat die spanning eruit moet.

Tegen tienen komt Elian zelf met een oplossing: hij vraagt of hij een klokje mag. Eerder heeft hij een periode een klokje op zijn kamer gehad, maar dat sneuvelde erg vaak, doordat hij het in een driftbui door zijn kamer smeet. Daardoor hebben we toen gezegd dat hij geen klokje meer mocht. De laatste tijd denken we regelmatig dat we hem graag weer een klokje zouden geven, omdat hij ’s ochtends nogal eens lang voor de wekker roept of we al gaan opstaan. Echter, als hij zelf geen klokje wil, heeft dat geen zin. We hebben nog wel Carsklokjes op voorraad. Daar krijgt hij er nu één van. De wekker wordt op half zeven gezet.

Even na tienen valt Elian zowaar in slaap. Naar eigen zeggen is hij de volgende ochtend wakker voordat de wekker gaat, maar hij laat ons slapen tot het echt half zeven is. Dat is een trend die ik er graag in houd!

Pas als hij helemaal klaar is om naar school te gaan, krijgt hij de cadeaus. Normaal moeten we hem steeds aanmoedigen om door te eten en zich om te kleden, maar vandaag kan hij alles razend snel.

Enthousiast pakt hij Maries cadeau uit. Dan krijgt hij ons cadeau.

‘Wat zou dat zijn?’ roept hij verbaasd uit. Hij heeft de treintjes steeds los gezien, en ik heb ze allemaal als één cadeau verpakt. Daardoor herkent hij ze waarschijnlijk niet.

‘Dat weet je toch al lang?’ antwoord ik.

Als het papier open is gescheurd en er een treintje uitrolt, roept hij: ‘O ja!’

Hij mag meteen op zolder met de treintjes spelen, tot het busje er is. Dan breekt een spannende dag voor hem aan.

Volgend weekend zaterdag is zijn feestje en op zondag komt er verjaardagsvisite. Hij zal dus nog flink gaan stuiteren. Hopelijk werkt het klokje dan ook zo goed!