Heimwee

Kwart voor tien ’s avonds, de telefoon gaat. Mijn schoonmoeder. Elian is erg aan het huilen. Hij roept dat hij iets mist en dat hij naar huis wil. Hij heeft nog niet geslapen. Hij roept nog niet zo lang, maar hij is zo onrustig, dat mijn schoonmoeder meteen wilde bellen, omdat ze het niet ziet gebeuren dat hij zo gaat slapen. Ik zou graag zelf zo meteen naar bed willen, maar besluit natuurlijk om Elian op te halen.

Wanneer ik bij de flat van mijn schoonmoeder aankom, staat Elian al klaar op de galerij. ‘Mama!’ roept hij blij. Snel zetten we al zijn spullen in de auto, stappen Elian en ik in en rijd ik weg.

Ook mij vertelt Elian dat hij iets miste, hij wist niet wat, en dat hij graag naar huis wou.

‘Je hebt heimwee. Je miste papa en mama, en je eigen bedje,’ leg ik hem uit.

‘Mag ik het raam openzetten?’ vraagt hij. ‘Ik heb het warm.’

‘Nee,’ vind ik het niet goed, ‘want dat is te koud.’

Stilletjes rijden we verder.

Een paar minuten voordat we thuis zijn, roept Elian: ‘Morgen wil ik weer naar oma!’

‘Dat kan niet meer, lieverd,’ reageer ik, ‘je gaat nu naar huis.’ Morgen moet Rowan weer naar school en Marie moet opgehaald van het Pinksterkamp. Elian nog weer naar oma brengen en hem weer ophalen komt niet goed uit.

‘Wél, ik ga wél naar oma!’ gilt Elian.

‘Dat gaat niet gebeuren,’ zeg ik resoluut.

Daarop blijft hij herhalen dat hij wél naar oma gaat. Hij trapt tegen mijn stoel, maakt de dvd-spelers los en gooit ze op de vloer, doet zijn raam wagenwijd open en maakt zichzelf los uit de gordel.

‘Als je niet ophoudt met stout te zijn, gaat je kamerdeur op slot,’ dreig ik. Uit ervaring weet ik dat als Elian zo overstuur is, hij gaat spoken in plaats van slapen.

Hij stopt niet. Als ik de auto thuis parkeer zegt hij: ‘Ik kom niet uit de auto!’

Ik haal alle spullen uit de auto en moet Elian dan in de auto achterna zitten om hem eruit te krijgen. Ik sleep hem mee naar boven, waar ik hem op zijn kamer doe, met de deur op slot. Daarna breng ik Beer nog wel, want zonder Beer kan hij niet slapen.

Martin vraagt wat er gebeurd is en ik vertel hem dat.

‘Waarom kan hij dan niet weer naar mijn moeder?’ vraagt hij.

We hebben een heel gesprek, waarbij Martin zegt dat het voor Elian natuurlijk heel moeilijk is dat hij nu thuis is. Hij was er helemaal op voorbereid dat hij tot morgenavond bij oma zou blijven. En nu is hij ineens thuis. Ook al wilde hij dit zelf, toch is dat lastig voor hem om mee om te gaan. Martin wil Elian morgen best brengen als hij Marie ophaalt.

Hoewel ik begrijp dat Martins redenering waarschijnlijk klopt, kan ik moeilijk mijn emoties omschakelen. Ik ben gewoon kwaad. Ik haal ’s avonds ons kind op, terwijl ik liever in mijn nest duik. Ik vind hem erg sneu, maar als we dan bijna thuis zijn, roept hij dat hij weer naar oma wil en doet alles wat hij niet mag doen. Dat is niet echt leuk!

Martin belt mijn zijn moeder voor overleg en vertelt Elian daarna dat hij morgen toch weer naar oma mag.

En ik hoop maar dat Martin inderdaad gelijk heeft en dat we Elian zo niet leren dat hij door zich heel erg stout te gedragen alsnog zijn zin krijgt …