Het is woensdagmiddag en ik haal Marie en Rowan van school.
‘Dat heeft papa al gezegd!’ roept Rowan.
Dat kan niet, want de avond ervoor heb ik de zwemjuf gemaild en pas vanochtend mailde zij dat Rowan meteen vanmiddag terecht kan voor zijn eerste zwemles! ‘Misschien heeft hij gezegd dat je op zwemmen gaat, maar je gaat vanmiddag al beginnen!’
‘Dat wil ik niet!’ protesteert Rowan.
Dat had ik wel verwacht, want het is natuurlijk wel heel plotseling.
‘Nou, je gaat of vanmiddag, of volgende week voor het eerst, en dan kan het net zo goed vanmiddag,’ leg ik uit.
‘Dat wil ik niet!’ herhaalt Rowan.
‘Weet je wat? In de buurt van het zwembad zit een treinstation. Het leek me wel leuk om daar met jullie heen te gaan, zodat jullie treinen van dichtbij kunnen zien.’ Marie heeft wel eens met oma in een trein gereisd, maar wij hebben een auto en met Elian in de trein ergens naartoe gaan zien we niet zo zitten. De jongens hebben hun hele leven alleen nog maar vanuit de verte treinen gezien.
Daar heeft Rowan wel oren naar.
Ik had al een beetje in gedachten om met ons allen te gaan. Ik voel me niet geweldig en heb ook geen auto tot mijn beschikking. ‘s Middags komt Elians begeleider Sandra, die wel een auto heeft en als we ook naar het station gaan, wordt het echt een uitje.
Thuis ga ik met Marie en Rowan lunchen. Als Elian thuiskomt vertel ik hem dat Rowan voor het eerst gaat zwemmen. ‘Lijkt het jou leuk om te kijken als hij zijn eerste zwemles heeft?’ vraag ik.
‘Jaaaa!’ roept hij enthousiast, ‘dat lijkt me leuk!’
‘En als je het dan een beetje saai vindt, dan kun je met Sandra naar het treinstation dat daar in de buurt zit.’
‘Dat hoeft niet, ik vind het wel leuk om te kijken!’ roept hij weer. Het lijkt hem wel super om ná het zwemmen naar het treinstation te gaan.
Dus gaan we even later met zijn vijven naar het zwembad. Iemand had me erover verteld dat daar zwemlessen waren en ik had nog nooit van het zwembad gehoord. Niet zo gek, want het blijkt bij een zonnestudio te horen. We lopen langs de zonnebanken en saunahokjes en komen bij een soort zaaltje, waar Rowan zich moet omkleden. Er zijn nog geen andere kinderen. Rowan moet overgehaald worden, want in eerste instantie wil hij zich niet uitkleden, maar met een beetje hulp en uitleg dat hij toch echt in zijn zwembroek moet zwemmen, doet hij het toch.
We lopen naar het zwembad, dat niet erg groot blijkt te zijn. Zeventien meter, zo blijkt later, met een breedte van ongeveer drie, schat ik. Rowan loopt ineengedoken mee. Hij gaat wel op het bankje zitten waar de kinderen horen te zitten, maar reageert niet als de zwemjuf tegen hem praat. Zij probeert zijn naam te horen te krijgen, maar dat lukt niet, dus vraagt ze hem maar aan ons. Rowan kijkt alleen maar naar de grond.
Dan moeten de kinderen douchen. Alle kinderen lopen met de zwemjuf mee naar de douche, ook het jongetje dat voor de tweede keer is. Rowan blijft zitten. Een andere zwemjuf praat met hem, maar daar reageert hij ook niet op. Dan tilt ze hem op. Ik kijk naar Rowans gezicht, wat vindt hij daarvan? Gelukkig ontwaar ik een miniglimlachje. Ze neemt hem mee naar de douches, maar drie minuten later komt hij ongedoucht bij het zwembad.
Elian heeft het allemaal bekeken en was een stukje meegelopen naar de douches. Hij rent naar ons toe en zegt: ‘Ik begrijp niet wat er met Rowan aan de hand is!’
En daarna begrijpt hij ook niet waarom Sandra en ik onbedaarlijk in de lach schieten!
We leggen hem maar uit dat Rowan het allemaal erg spannend vindt.
Ik vind het ook erg spannend. Rowan heeft best wat autistische kenmerken en ik kan de angst niet loslaten dat ook hij in de toekomst problemen zal gaan krijgen. Normaal wordt ook Rowan op alles voorbereid en gebeurt er niet echt iets nieuws. Dit is een echte, volledig nieuwe situatie, dus ben ik erg benieuwd hoe het gaat. Dat hij het allemaal zo zichtbaar spannend vindt, stelt me niet echt gerust … Ik ben wel blij dat het water lekker warm is en dat Rowan les krijgt in een groepje van maar vier kinderen, dat aan één kant van het badje zwemt. Aan de andere kant zwemmen ook vier kinderen.
De eerste tien minuten in het water kijkt Rowan als een bang vogeltje. Ik houd mijn hart vast, maar dan breekt het eerste lachje door! Hij begint het duidelijk leuk te vinden. En een paar minuten later spettert hij ineens flink met het water! Dat levert de beide zwemjuffen, Sandra en mijzelf een lachbui op, dus daarna doet hij het de hele les op elk moment dat het kan! Hij heeft de grootste lol.
Na de zwemles vraagt hij: ‘Mama, wanneer ga ik weer zwemmen? Ik vind het leuk!’
0 comments:
Post a Comment