Nieuw tafelkleed

We gaan avondeten en ons nieuwe tafelkleed ligt op tafel. Het is een exact kopie van het plastic tafelkleed dat we hadden. Op het oude kleed zaten pennenkrassen en vlekken en er zaten enkele gaatjes in, waarvan het gat bij Elian steeds groter werd. Vanmiddag heb ik met de kinderen het nieuwe gekocht, dat dus precies hetzelfde is, zodat het geen grote verandering is voor Elian.

‘Zo, een mooi kleed zonder gaten,’ zegt Martin.

‘Ja,’ bevestig ik, ‘en dat willen we graag zo houden.’

Twee tellen nadat ik dat zeg kijkt Elian me stralend aan en prikt met zijn vork een gaatje in het kleed.

Woedend word ik! ‘Wat doe je nu!’ roep ik uit. ‘Ik zeg nét dat we het kleed graag heel willen houden! Hup, ga maar even naar de gang.’

Elian staat op en loopt naar de gang, maar terwijl hij erheen loopt slaat hij me op mijn rug. De standaard regel is dat, als Elian iemand zeer doet, hij naar zijn kamer moet. Ik pak de sleutel van zijn kamer en ga naar de gang, waar Elian niet te zien is. Ik loop de trap op. Op de tussenverdieping is alles donker en hoor ik niets. ‘Elian?’

Geen antwoord.

‘Elian, als je nú niet komt krijg je ernstige straf!’ dreig ik. Het is weliswaar geen concreet dreigement, want wat voor straf krijgt hij dan, maar Elian reageert wel. Vrolijk roept hij vanaf beneden (zat hij in de wc? Verstopt tussen de jassen?): ‘Hier ben ik, mama.’

Hij komt en ik breng hem naar zijn kamer. Daar danst hij, met zijn armen beurtelings de lucht in met wijzende wijsvingers, zingend: ‘Nènènnènènèè!’

Ik probeer zijn deur op slot te doen (hij komt namelijk van zijn kamer af als ik dat niet doe), maar laat de sleutel vallen.

‘Stommerik!’ scheldt Elian. ‘Jij bent stom!’ Er volgen nog meer scheldwoorden terwijl ik er in slaag om zijn deur op slot te doen.

Weer aan tafel vraag ik me hardop af: ‘Hoe kan het nu dat hij zo doet?’ Het tafelkleed is immers hetzelfde en ik heb vandaag expres heel veel structuur geboden. Zit hij me gewoon uit te dagen? Of is hij op de één of andere manier toch overprikkeld?

‘Wat denk je?’ vraagt mijn man. ‘Dit kleed ziet er anders uit dan het vorige kleed. Bij hem zat er altijd een gat.’

‘Ja, en hij prikte daar altijd met een vork in,’ voegt Marie toe.

Ze heeft gelijk. Daar werd hij natuurlijk iedere keer op aangesproken, maar desondanks deed hij het wel bijna altijd. Mijn woede vermindert.

Dan bevestigt Elian wat we vermoeden, want door de babyfoon horen we hem roepen: ‘Ik vind het een stom tafelkleed! Ik wil ons oude kleed weer!’ We reageren er niet op.

Na een poosje is Elian stil en vinden wij dat zijn time out lang genoeg geduurd heeft, dus we halen hem weer op.

De rest van de maaltijd laat hij het kleed heel. Maar ik ben benieuwd wanneer het er weer net zo uit zal zien als ons oude …