Held op zere voeten

Elian heeft een plekje onder zijn voet, waar hij erg last van heeft. Zelfs zó’n last, dat hij het onmiddellijk goed vind, als ik voorstel dat we ermee naar de dokter gaan. Ik denk dat het plekje een wratje is, maar weet het niet helemaal zeker.

Op maandag zal Martin met Elian naar de huisarts. Toevallig heeft Martin zelf een voetblessure waar al tijden naar gekeken zou moeten worden. Zijn hulpvraag zal niet een heel consult nodig hebben, dus is er extra tijd voor Elian.

Op zondag zijn we op de verjaardag van de zoon van mijn vriendin Annelieke, die huisarts is. We hebben Elian er op voorbereid dat Annelieke naar zijn voet gaat kijken. Dan weten we alvast wat er aan de hand is en heeft Elian al ervaring met zijn voet laten zien.

Als we een poos op de verjaardag zijn, stel ik aan Martin voor dat Annelieke nu maar naar Elians voet moet kijken, nu ik er aan denk. Ik zeg het tegen Elian, maar die protesteert. Hij is tamelijk overprikkeld, dus ik overleg met Martin.

Die vindt Elian té overprikkeld. Normaal gaat het vrij goed op een verjaardag bij Annelieke, maar omdat er op school de afgelopen week heel veel veranderingen zijn, is Elian in een voortdurende staat van lichte overprikkeling. Hier heeft hij al flink geschreeuwd op de trampoline en iemand er vanaf gegooid. Daarna moest hij een poosje op een stoel zitten van ons. Hij speelde daar met bubbeltjesplastic. Ondertussen praatte hij steeds tegen zichzelf met een heel kinderachtig stemmetje; een teken dat hij er niet helemaal meer bij was.

Toch wil ik graag dat Annelieke naar zijn voet kijkt. Morgen zal hij ongetwijfeld ook we

er overprikkeld uit school komen en Annelieke kent hij tenminste. Ik probeer Elian over te halen. Als hij vandaag Annelieke laat kijken en morgen de huisarts, dan krijgt hij een zakje Lego waarvan hij al wéken roept hij dat hij het wil verdienen.

Elian zit ineengedoken op de vloer en kijkt nors. ‘Nee, dat wil ik niet! Dat is te veel!’ roept hij.

Ik doe het eigenlijk nooit, maar deze keer zeg ik: ‘Vooruit, dan krijg je de Lego al als je Annelieke  laat kijken. Maar verder ga ik niet!’

Hij blijft boos kijken, maar zijn protesten stoppen. Op mijn vraag waar hij wil dat Annelieke kijkt, geeft hij aan dat hij niet wil dat de andere mensen het zien. Martin tilt hem naar de slaapkamer van Annelieke en haar man. Nog steeds boos kijkend staat Elian toe dat Martin zijn sok uitdoet en zijn voet optilt.

Na ongeveer twee seconden kijken concludeert Annelieke: ‘Ja, dat is inderdaad een wratje. Elian, ik ben al klaar hoor, dit was het!’

Ze vertelt dat de dokter het wratje kan verwijderen, maar dat Elian daar wel een halve tot driekwart minuut voor moet stilzitten. Dan wordt er stikstof tegen de wrat aangedrukt. Dat voelt heel koud en doet pijn. Of we kunnen een kit meekrijgen en dan zelf thuis proberen de wrat te verwijderen.

We besluiten Elian er op voor te bereiden dat de dokter de wrat weghaalt. Ik ga dan ook maar mee naar de huisarts, voor het geval mijn hulp nodig is. Marie en Rowan zullen dus ook mee moeten.

Op maandag hebben we geluk: Rowan gaat bij iemand thuis spelen en Marie kan wel even alleen thuis zijn.

Ik haast me naar de dokter, waar ik tegen half vier aankom, precies op het afgesproken tijdstip. Martin zit met Elian op schoot in de wachtkamer. Elian heeft zijn winterjas aan (vanwege het aanhoudende slechte weer en zijn weerstand tegen een zomerjas hebben we hem nog  niet gedwongen zijn zomerjas te dragen), met de capuchon over zijn hoofd getrokken. Als Elian zich onveilig voelt, vindt hij het fijn om kleding aan te hebben met een capuchon, dan kan hij zich een beetje afschermen tegen alle prikkels. Hij speelt op zijn Nintendo.

Een week geleden zat ik hier en was er een kennis met haar zoontje, dat adhd heeft.  Het liep van hot naar her en speelde dan eens hiermee, dan eens daarmee. Dat gedrag kennen we ook van Elian, maar op dit soort momenten wint zijn pdd-nos het van de adhd: hij is bang. Bij papa op schoot zitten, een spelletje doen en zijn capuchon op hebben, dat helpt allemaal. We vragen hem wel of hij zijn jas uit wil doen omdat het zo warm is of dat hij even op een eigen stoel wil zitten (hij is met zijn acht jaar vrij zwaar om lang op schoot te hebben), maar dat wil hij natuurlijk niet.

Tegen vieren zijn we aan de beurt. Martin mag eerst naar een soort bed achter een scherm en moet zijn sokken uitdoen. De dokter voelt bij zijn enkels en voeten. Even later vertelt ze hem bij haar bureau wat haar indruk is.

Dan is Elian aan de beurt. Hij mag zijn voet gewoon op het bureau leggen. Hij werkt zowaar mee, terwijl we hem deze keer geen beloning hebben beloofd. De arts vertelt dat ze de wrat gaat weghalen met iets heel kouds, maar dat ze eerst wat eelt onder zijn voet moet weghalen.

Ze vertelt exact wat er gaat gebeuren. De stikstof drukt ze met een wattenstaaf tegen zijn wrat aan, maar niet in één keer. Eerst drie tellen. Elian geeft geen kik. Steeds vraagt de dokter hoe het met Elian gaat. Na een korte pauze drukt ze de wattenstaaf vier tellen tegen de wrat aan, en na nog een pauze vijf tellen. Dan is het al klaar.

Elian klaagt wel dat zijn voet pijn doet, maar hij heef zich super goed gehouden!

Wel zegt de dokter dat wratjes onder de voet erg hardnekkig zijn. Over twee weken moeten we weer komen. Ik ben daar stiekem blij om. Zo went Elian eraan om naar de dokter gaan en zal dat geen probleem zijn als er eens écht iets is!

Van de dokter mag hij een ballon of een sticker kiezen. Elian vindt ballonnen leuk, maar is er ook bang voor, omdat ze kunnen knappen en dan een keiharde knal maken. Hij wil graag een sticker en ziet al iets van Thomas liggen. Van de dokter mag hij een groot stickervel met glow in the dark-stickers van Thomas!

En zo verlaat onze held de huisartsenpraktijk helemaal blij.